VCWeetjes nieuwsbrief
Kunt u deze nieuwsbrief niet goed lezen? Bekijk dan de online versie

VCWeetjes #4

7 juni 2020


In de werkgroep VCW hebben we afgesproken dat we om de beurt een aflevering verzorgen. Vorige week was het Irene die de NIA les verzorgd had. Die was te volgen op Zoom.  Ik vond het een heerlijk ontspannen uur, waarin je ook actief moest zijn.
Deze week voor mij  - Hanneke - om wat met jullie te delen.
We zitten nog midden in de Corona situatie, hoewel, al kijkend naar TV, velen al denken dat we het achter de rug hebben. Je merkt dat de aandacht van de media al aan het verslappen is en straks horen we er niets meer over.
Het volgende gedicht is van de Poolse dichteres Wislawa Szymborska die leefde van 1923 tot 2012. Voor haar werk ontving zij de Nobelprijs voor de literatuur.
Zij beschrijft in dit gedicht hoe de cameraploegen na een oorlog/ramp al lang naar de volgende brandhaard zijn, terwijl de mensen die achter bleven hun huis weer moeten opbouwen, het puin moeten opruimen.
Tien jaar na de oorlog in Bosnië was ik met Sasa die wij als vluchteling in huis hadden genomen terug in Sarajevo. We zagen daar nog steeds de sporen van de oorlog aan huizen, straten en hoorden de verhalen van de mensen.
In een winkeltje kocht ik daar een klein bezempje dat voor mij symbool stond voor het opruimen van het puin. In de zomer daarna heb ik met mijn textielcollectief  Wij4en (toen nog Wij5en) een installatie gemaakt van 25 hangende bezems in museum Rijswijk.
 

Einde en begin  (Wislawa Szymborska)

Na elke oorlog
moet iemand opruimen.
Min of meer netjes
wordt het tenslotte niet vanzelf.

Iemand moet het puin
aan de kant schuiven
zodat de vrachtwagens met lijken
over de weg kunnen rijden.

Iemand moet waden
door het slijk en de as,
de veren van canapés,
de splinters van glas
en de bloederige vodden.

Iemand moet een balk aanslepen
om die muur te stutten,
iemand moet het glas in het raam zetten,
de deur in de hengsels tillen.

Fotogeniek is het niet
en het kost jaren.
Alle camera’s zijn al
naar een andere oorlog.

De bruggen moeten terug
en de stations opnieuw.
Van het opstropen
gaan mouwen aan flarden.

Met een bezem in de hand
vertelt iemand nog hoe het was.
Iemand luistert en knikt
met een hoofd dat nog niet is afgekletst.
Maar bij hen in de buurt
duiken al gauw lieden op
die het begint te vervelen.

Soms zal iemand nog
onder een struik
doorgeroeste argumenten opgraven
en ze naar de vuilnishoop brengen.

Zij die wisten
waarom het hier ging,
moeten wijken voor hen
die weinig weten.
En minder dan weinig.
En tenslotte zo goed als niets.

In het gras, overwoekerd
door oorzaak en gevolg,
moet iemand liggen die
met een aar tussen zijn tanden
naar de wolken staart.
 
Ook jullie waren creatief in november bij de workshop lino snijden en borduren. Er zijn wat tasjes al bij deelnemers terecht gekomen, maar veel nog niet. De meeste tasjes zijn klaar.  Ze zijn in elkaar gestikt door de moeder van Jolanda Brandenhorst. Omdat het zo’n enorme hoeveelheid te versturen tasjes is, hebben we nu met Jolanda afgesproken dat zij ze naar twee adressen stuurt, die van Leni en van mij (Hanneke) Wij zorgen ervoor dat ze jullie kant op komen. Maar we hebben ze nog niet dus nog even geduld. Heb je aan het eind van de maand nog geen tasje stuur dan een mail naar ons mailadres  van de VCW
En wat doen we zoal als er niets doorgaat?  Geen koor, geen bijeenkomst, geen leesgroep, geen cursus, geen Pika. De een zal veel lezen, de ander veel wandelen en fietsen, anderen ruimen hun huis op, werken veel in de tuin.
In het begin van de Corona keek ik veel TV om al het nieuws erover te kunnen volgen. Maar alleen maar kijken kan ik niet, mijn handen willen evengoed iets doen. Van alle wol die ik in huis had, heb ik kettingen gebreid.
Lange rechte slierten, knopen erin en klaar!

 
Toen het bericht kwam dat je met mondkapjes in het OV moet, heb ik mondkapjes gemaakt in bijpassende kleuren bij mijn kleding. En daarna kwamen de bestellingen van anderen binnen.
Ondertussen werk ik aan een object waar ik al een aantal jaren eerder aan begonnen was, maar dat ik door het nadenken over leven/dood in deze tijd weer opgepakt heb: mijn lijkwade. Van al mijn kleding die ik in alle jaren gemaakt heb, heb ik restjes bewaard. Niet met een bepaald doel, maar omdat ik geen lapje  of mooi papiertje weg kan gooien. Daarvan maak ik nu een kleurrijke lap. Hij is nog niet af.  Gelukkig zeggen soms mensen aan wie ik het vertel. Maar als hij wel af is dan kan hij ook als sprei op mijn bed gebruikt worden en dan kan ik er zelf nog van genieten.
Het is voor mij nu een herinneringskleed. Bij ieder lapje weet ik van welke rok of jurk het geweest is, wanneer ik dat kledingstuk droeg en wat ik toen deed.
Wij wensen jullie een mooie warme zomer, waarin meer vrijheid is om ongestoord te kunnen vertoeven. Blijf gezond.

Werkgroep VCW
Anneloes, Carla, Elly, Floor, Hanneke, Irene, Leni en Winy

Nivon Natuurvrienden Nederland
Plantage Middenlaan 2f
1018 DD Amsterdam

088-0990900
info.vcw@nivon.nl

Website | Facebook

Wilt u onze nieuwsbrief niet langer ontvangen? Dan kunt u zich uitschrijven.

Copyright © Nivon Natuurvrienden, All rights reserved.